Een zuur-base reactie wordt gedefinieerd als een reactie waarbij een of meer H+ (waterstofionen) van het zuur worden overgebracht naar de base. Voorbeelden van dit type reactie omvatten de welbekende neutralisatiereactie, waarbij een zuur en een base reageren om water en een zout te vormen.
Sterke en zwakke zuren en basen
Zuren en basen kunnen worden gecategoriseerd als sterk of zwak, afhankelijk van hoe volledig ze in water reageren. Sterke zuren en basen, zoals waterstofchloride (HCl) en natriumhydroxide (NaOH), dissociëren volledig in water. Aan de andere kant doen zwakke zuren en basen, zoals azijnzuur en ammoniak, dit slechts gedeeltelijk.
Hoe je zuur-base reacties opstelt
Het opstellen van zuur-base reacties kan een uitdagende taak zijn, vooral bij het balanceren van de vergelijkingen. Maar er is een eenvoudig stappenplan dat je kan volgen:
1.Zorg dat je alle betrokken deeltjes correct noteert. Sterke zuren noteer je als H3O+ en de zwakke zuren als het hele deeltje.
2.Identificeer en markeer het zuur en de base.
3.Bepaal hoeveel H+ de base kan opnemen. Noteer ook hoeveel H+ het zuur kan afstaan.
4.Balanceer de reactie door nieuwe deeltjes te vormen. Dit doe je door de H+ van het zuur naar de base te verplaatsen.
5.Check of de resterende ionen met elkaar reageren volgens de oplosbaarheidstabel (tabel 45).
6.Eindig met het vereenvoudigen van de reactie.
Het identificeren van zuur-base reacties
Ter illustratie, beschouwen we de reactie waarbij CaCO3 reageert met een overmaat aan HCL-oplossing. Er is een sterk zuur aanwezig, namelijk HCl, dus schrijf je H3O+ op als betrokken zuur. Er is ook een vast zout aanwezig, namelijk CaCO3 en omdat het een vast zout is schrijf je de gehele ionformule op als base. Vervolgens bekijk je de waardigheid van de aanwezige stoffen. HCl is eenwaardig en CO3 is een tweewaardig zuur. Dit betekent dus dat er 2 H+ van het zuur naar de base gaat. De reactieproducten zijn 2H2O en H2CO3. Ten slotte moet gekeken worden of de stoffen een neerslag vormen en dat is in dit geval niet zo.
