De Berlijnse Blokkade was een periode van elf maanden, van 1948 tot mei 1949, waarin de Sovjet-Unie alle toegangswegen over land naar West-Berlijn afsloot. West-Berlijn lag midden in de Sovjet-bezettingszone en kon hierdoor niet meer over land worden bereikt.
Waarom gebeurde dit?
De spanningen tussen de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie waren in Duitsland het meest voelbaar na de Tweede Wereldoorlog. In 1948 besloten de westelijke bezetters (Engeland, Frankrijk en Amerika) samen te werken en voerden ze de D-Mark in hun zones in. Jozef Stalin, de leider van de Sovjet-Unie, zag dit als een provocatie en een poging om meer kapitalistische invloed te krijgen. Als reactie hierop sloot hij de toegangswegen naar West-Berlijn af.
Stalin hoopte hiermee West-Berlijn te isoleren en de westerse machten te dwingen zich terug te trekken, zodat heel Berlijn onder communistische controle zou komen te staan. Dit was onderdeel van de ideologische strijd tussen het kapitalisme/democratie van het Westen en het communisme/dictatuur van de Sovjet-Unie, de basis van de Koude Oorlog.
Wat was de reactie en het gevolg?
Om West-Berlijn toch te kunnen bevoorraden, legden de Amerikanen en Britten een luchtbrug aan. Amerikaanse en Britse vliegtuigen lieten elf maanden lang levensmiddelen, brandstof en andere benodigdheden uit de lucht vallen. Stalin beëindigde de blokkade uiteindelijk in mei 1949, omdat het geen succes bleek en de luchtbrug effectief was. Hij besloot de vliegtuigen niet neer te schieten om een directe militaire confrontatie met de westerse machten en een mogelijke Derde Wereldoorlog te voorkomen.
Een belangrijk gevolg van de Berlijnse Blokkade was dat de tweedeling in Duitsland definitief werd. Kort daarna werden twee aparte staten opgericht:
- De Bondsrepubliek Duitsland (BRD) in het Westen (kapitalistisch).
- De Duitse Democratische Republiek (DDR) in het Oosten (communistisch).
Ook Berlijn werd definitief verdeeld in Oost-Berlijn (onderdeel van de DDR) en West-Berlijn (verbonden met de BRD).
Geschiedenis