Hoe werd de Dolkstootlegende gebruikt in de antisemitische propaganda van de nazi's?

De Dolkstootlegende was een mythe die na de Eerste Wereldoorlog in Duitsland ontstond. Volgens deze legende was het Duitse leger niet verslagen aan het front, maar was het 'in de rug gestoken' door 'verraders' in eigen land. Deze 'verraders' waren voornamelijk de sociaaldemocratische politici die de wapenstilstand hadden getekend en de Weimarrepubliek hadden opgericht. Het klopt dat Duitsland in het Verdrag van Versailles de hoofdschuld kreeg van de Eerste Wereldoorlog en daardoor gigantische herstelbetalingen moest doen. De Duitse bevolking was het hier niet mee eens. De Dolkstootlegende hield in dat het Duitse leger niet op het slagveld was verslagen, maar 'in de rug was gestoken' door de politici die de wapenstilstand en het Verdrag van Versailles tekenden. Het is waar dat er tijdens de oorlog geen gevechten op Duits grondgebied plaatsvonden en dat de propaganda vooral successen liet zien. Dit zorgde ervoor dat veel Duitsers dachten dat ze de oorlog aan het winnen waren, wat de schok van de nederlaag en de strenge vredesvoorwaarden extra groot maakte. Dit gevoel van onbegrip en verraad voedde de Dolkstootlegende, ook al was het een onjuiste complottheorie.

De nazi's pasten deze legende aan en gebruikten de Joden als zondebok. Volgens de nazi's was het niet langer de schuld van de democratische regeringsleiders, maar de schuld van de Joden dat Duitsland het Verdrag van Versailles had getekend. Ze werden gezien als de oorzaak van veel problemen en behoorden volgens de nazi's niet tot de Duitse Volksgemeinschaft. De beschuldiging van de Joden voor de Dolkstootlegende was een cruciaal onderdeel van de propaganda die de nazi's gebruikten om hun macht te vergroten en hun antisemitische ideeën te verspreiden. De nazi's waren meesters in propaganda en gebruikten de Joden als zondebok voor alle problemen in Duitsland. Door de Dolkstootlegende aan te passen en de Joden de schuld te geven, konden ze de onvrede onder de bevolking aanwakkeren en een duidelijke vijand aanwijzen. Dit hielp hen om steun te winnen en hun idee van een "Volksgemeinschaft" te promoten, waar Joden dan niet bij hoorden.