Wanneer gebruik je molmassa of daadwerkelijke massa bij rendement, E-factor en atoomeconomie?

Het gebruik van molmassa of daadwerkelijke massa bij rendement, E-factor en atoomeconomie hangt af van wat je precies wilt berekenen.

• Atoomeconomie: Bij de atoomeconomie kijk je naar de theoretische efficiëntie van een reactie, gebaseerd op de atomen die in het gewenste product terechtkomen. Daarom gebruik je hierbij de molaire massa's (of molecuulmassa's) van de stoffen in de reactievergelijking. Je berekent als het ware het percentage van de massa van de beginstoffen dat in het gewenste product zit, puur op basis van de chemische formules en hun atoomgewichten. $\text{Atoomeconomie} = \frac{\text{Molecuulmassa van het gewenste product}}{\text{Molecuulmassa van de beginstoffen}} \times 100\%$

• Rendement: Het rendement gaat over de praktische opbrengst van een reactie in vergelijking met wat er theoretisch maximaal gemaakt had kunnen worden. Hierbij gebruik je dus de daadwerkelijke massa's (in grammen, kilogrammen of tonnen) die je in de praktijk hebt verkregen en de theoretische massa die je berekent op basis van de beginstoffen. Het is belangrijk dat de eenheden van de praktische en theoretische opbrengst hetzelfde zijn. $\text{Rendement} = \frac{\text{Praktische opbrengst}}{\text{Theoretische opbrengst}} \times 100\%$

• E-factor: De E-factor geeft aan hoeveel afval er daadwerkelijk ontstaat per kilogram van het gewenste product. Ook hier gebruik je dus de daadwerkelijke massa's van de beginstoffen en het gewenste product. Het is een maat voor de milieuvriendelijkheid van een proces in de praktijk. $E = \frac{\text{Massa van de beginstoffen} - \text{Massa van het gewenste product}}{\text{Massa van het gewenste product}}$

Samengevat:

• Atoomeconomie: Molaire massa's (uit de reactievergelijking).
• Rendement: Daadwerkelijke massa's (praktische en theoretische opbrengst).
• E-factor: Daadwerkelijke massa's (beginstoffen en gewenst product).