Isomeren ontstaan bij additiereacties wanneer een asymmetrisch alkeen reageert met een asymmetrisch reagens. Dit betekent dat er twee koolstofatomen in de dubbele binding zijn die niet hetzelfde aantal waterstofatomen hebben, en het reagens bestaat uit twee verschillende atomen of groepen.
Bij een additiereactie klapt de dubbele binding open, en de atomen van het reagens binden aan de koolstofatomen die voorheen de dubbele binding vormden. Omdat er twee verschillende manieren zijn waarop deze atomen zich kunnen verdelen over de twee koolstofatomen van de dubbele binding, ontstaan er twee verschillende producten. Deze producten hebben dezelfde molecuulformule, maar een andere structuurformule, en worden daarom isomeren genoemd.
Voorbeeld:
Neem de additiereactie van 1-hexeën (CH_2=CH-CH_2-CH_2-CH_2-CH_3) met waterstofchloride (HCl).
De dubbele binding zit tussen het eerste koolstofatoom (CH2) en het tweede koolstofatoom (CH). HCl bestaat uit een H-atoom en een Cl-atoom.
Er zijn twee manieren waarop de H en Cl kunnen binden aan de koolstofatomen van de dubbele binding:
-
Mogelijkheid 1:
- Het H-atoom bindt aan het eerste koolstofatoom (CH2).
- Het Cl-atoom bindt aan het tweede koolstofatoom (CH).
- Dit geeft 2-chloorhexaan (CH3−CHCl−CH2−CH2−CH2−CH3).
-
Mogelijkheid 2:
- Het H-atoom bindt aan het tweede koolstofatoom (CH).
- Het Cl-atoom bindt aan het eerste koolstofatoom (CH2).
- Dit geeft 1-chloorhexaan (CH2Cl−CH2−CH2−CH2−CH2−CH3).
Beide producten, 1-chloorhexaan en 2-chloorhexaan, zijn isomeren van elkaar omdat ze dezelfde molecuulformule (C6H13Cl) hebben, maar het chlooratoom op een andere plek in de koolstofketen zit. Beide ontstaan bij de reactie, hoewel het ene product (vaak 2-chloorhexaan in dit geval) in grotere hoeveelheid kan ontstaan dan het andere.