Stel je voor dat je een hele lange ketting wilt maken van kleine LEGO-blokjes. Die LEGO-blokjes (dat zijn de monomeren) willen normaal gesproken niet zomaar aan elkaar vastklikken om een super lange ketting (een polymeer) te maken. Ze hebben een beetje hulp nodig om te beginnen.
De initiator, zoals ROOR, is dan net als een speciaal startblokje of een aansteker die de reactie op gang brengt. ROOR is een voorbeeld van een peroxide.
Wat doet zo'n initiator?
- Wanneer ROOR wordt blootgesteld aan bijvoorbeeld UV-straling, splitst de binding tussen de twee zuurstofatomen.
- Hierdoor ontstaan twee zeer reactieve deeltjes met een vrij elektron. Deze deeltjes noemen we radicalen.
- Deze radicalen zijn superbelangrijk, want zij zijn "plakkerig" en kunnen het eerste monomeer (LEGO-blokje) vastpakken.
- Als dat gebeurt, wordt het monomeer ook "plakkerig" aan de andere kant, waardoor het volgende monomeer eraan vast kan plakken, en zo verder. Dit start de groei van de polymeerketen.
De 'R' in ROOR staat voor een variabel deel van het molecuul. Het is belangrijk om te onthouden dat je altijd een initiator nodig hebt om een additiepolymerisatie te starten, maar ROOR is slechts één veelvoorkomend voorbeeld. Er kunnen ook andere moleculen als initiator dienen.
Wanneer je de structuurformule van het uiteindelijke polymeer (zoals polyetheen) moet tekenen, hoef je de initiator (zoals de 'RO' van ROOR) er meestal niet bij te zetten. De initiator is alleen nodig om de reactie te starten, maar maakt geen deel uit van de lange, herhalende keten die het polymeer is. Je tekent dan de repeterende eenheid van het polymeer, bijvoorbeeld:
[-CH2-CH2-]n
voor polyetheen, of een stukje uit het midden van de keten met tildes (~) aan de uiteinden om aan te geven dat de keten daar verder loopt.
NaSk2
Scheikunde