De covalentie is het aantal bindingen dat een atoom aangaat om een stabiele elektronenconfiguratie te krijgen, meestal 8 valentie-elektronen (de octetregel), of 2 voor waterstof.
Voor de hoofdgroepen (groep 1, 2, en 13 tot en met 18) kan de covalentie vaak vrij eenvoudig worden afgeleid:
- Groep 1 (Alkalimetalen, inclusief waterstof): Deze atomen hebben 1 valentie-elektron. Waterstof wil er 2, dus gaat 1 binding aan (covalentie 1). De andere elementen in groep 1 willen er 8, dus staan 1 elektron af of gaan 1 binding aan (covalentie 1).
- Groep 13: Deze atomen hebben 3 valentie-elektronen. Ze willen er 8, dus gaan vaak 3 bindingen aan (covalentie 3).
- Groep 14: Deze atomen hebben 4 valentie-elektronen. Ze willen er 8, dus gaan 4 bindingen aan (covalentie 4). Denk aan koolstof (C).
- Groep 15: Deze atomen hebben 5 valentie-elektronen. Ze willen er 8, dus gaan 3 bindingen aan (covalentie 3). Denk aan stikstof (N).
- Groep 16: Deze atomen hebben 6 valentie-elektronen. Ze willen er 8, dus gaan 2 bindingen aan (covalentie 2). Denk aan zuurstof (O).
- Groep 17 (Halogenen): Deze atomen hebben 7 valentie-elektronen. Ze willen er 8, dus gaan 1 binding aan (covalentie 1). Denk aan fluor (F) en chloor (Cl).
- Groep 18 (Edelgassen): Deze atomen hebben al 8 valentie-elektronen (behalve helium met 2). Ze zijn al stabiel en gaan daarom bijna geen bindingen aan (covalentie 0).
Voor de overgangsmetalen (groepen 3 tot en met 12) is het bepalen van de covalentie een stuk ingewikkelder. Zij kunnen vaak meerdere verschillende covalenties hebben, afhankelijk van de verbinding die ze aangaan. Dit komt doordat ze elektronen uit verschillende schillen kunnen gebruiken voor bindingen. Voor het tekenen van structuurformules wordt er voornamelijk gewerkt met de hoofdgroepen en de meest voorkomende covalenties.
NaSk2
Scheikunde