De Cl⁻ (chloride) en Na⁺ (natrium) ionen blijven in de oplossing na een reactie omdat ze niet reageren met andere ionen om een neerslag te vormen. Ze blijven dus opgelost in het water. Deze ionen worden ook wel 'tribune-ionen' genoemd. Ze zijn wel aanwezig, maar nemen niet deel aan de eigenlijke reactie die de neerslag vormt; ze kijken als het ware toe vanaf de zijlijn.
Wanneer zouten zoals bariumchloride (BaCl₂) of natriumsulfaat (Na₂SO₄) in water worden opgelost, vallen deze zouten uit elkaar in hun losse ionen:
- BaCl₂ splitst in één Ba²⁺ (bariumion) en twee Cl⁻ (chlorideionen).
- Na₂SO₄ splitst in twee Na⁺ (natriumionen) en één SO₄²⁻ (sulfaation).
De getallen die uit berekeningen komen, bijvoorbeeld met molariteit, zijn de hoeveelheden mol van de individuele ionen die in de oplossing zitten, en niet van de complete zouten als geheel. Als je bijvoorbeeld rekent met 0,20 molair (mol/L) Na₂SO₄, betekent dit dat er 0,20 mol Na₂SO₄ per liter is opgelost. Maar omdat elke Na₂SO₄-eenheid twee Na⁺-ionen bevat, is de concentratie van Na⁺-ionen in die oplossing twee keer zo groot, namelijk 2×0,20=0,40 molair.
De molhoeveelheden van de positieve en negatieve ionen die vrijkomen uit hetzelfde zout zijn niet altijd gelijk aan elkaar:
- Voor BaCl₂: De verhoudingsformule BaCl₂ geeft aan dat er per één Ba²⁺-ion, twee Cl⁻-ionen vrijkomen. Dus, als je 0,0045 mol Ba²⁺-ionen hebt, dan heb je 2×0,0045=0,0090 mol Cl⁻-ionen.
- Voor Na₂SO₄: De verhoudingsformule Na₂SO₄ laat zien dat er per één SO₄²⁻ (sulfaation) twee Na⁺ (natriumionen) vrijkomen. De molhoeveelheid van Na⁺ is dus twee keer zo groot als die van SO₄²⁻.
Scheikunde