Impulsgeleiding is het proces waarbij elektrische signalen, ook wel impulsen genoemd, door het zenuwstelsel worden verplaatst. Deze impulsen ontstaan in de cellichamen van zintuigcellen en worden vervolgens via de uitlopers doorgegeven aan de volgende zenuwcel. Een zenuwcel, of neuron, bestaat uit verschillende belangrijke onderdelen die hierbij een rol spelen:
- Cellichaam: Dit is het centrale deel van de zenuwcel waar de celkern zich bevindt.
- Dendrieten: Dit zijn lange uitlopers van de zenuwcel die impulsen naar het cellichaam toe geleiden. Je kunt ze zien als de 'ontvangers' van de cel, die signalen van andere zenuwcellen opvangen.
- Axon: Dit is een lange uitloper die impulsen van het cellichaam af geleidt. Het axon fungeert als de 'verstuurder' van de cel en kan soms wel een meter lang zijn om signalen over grotere afstanden te transporteren.
Sommige axonen zijn omgeven door een isolerend laagje, de myelineschede. Deze schede zorgt ervoor dat de impulsgeleiding veel sneller en efficiënter verloopt. De myelineschede wordt gevormd door steuncellen (gliacellen). Tussen de myelineschedes zitten kleine onderbrekingen die de insnoeringen van Ranvier worden genoemd. Op deze plekken 'springt' de impuls als het ware van de ene insnoering naar de andere, wat de snelheid van de geleiding verder verhoogt.
Biologie