Wat zijn de belangrijkste indicatoren voor armoede en welvaart?

De belangrijkste indicatoren voor armoede en welvaart zijn:

• Armoedegrens: Dit is het minimale inkomen dat een persoon of huishouden nodig heeft om te kunnen voorzien in basisbehoeften zoals voedsel, onderdak en kleding. De hoogte van deze grens kan per land verschillen, omdat de kosten van levensonderhoud niet overal hetzelfde zijn.

• Welvaart meten: De welvaart van een land kan op verschillende manieren worden gemeten:

  • Bruto Binnenlands Product (BBP) per hoofd van de bevolking: Dit is de totale waarde van alle goederen en diensten die in een land worden geproduceerd, gedeeld door het aantal inwoners. Het geeft een indicatie van het gemiddelde inkomen per persoon.
  • Verdeling van de beroepsbevolking: De beroepsbevolking is verdeeld over drie sectoren:
    • Primaire sector: Hieronder vallen activiteiten zoals landbouw, visserij en mijnbouw (het winnen van grondstoffen). Een groot aandeel van de beroepsbevolking in deze sector duidt vaak op een minder ontwikkeld land (periferieland).
    • Secundaire sector: Dit omvat de industrie en bouw (het verwerken van grondstoffen tot producten). Een groter aandeel in deze sector kan wijzen op een land in ontwikkeling (semi-periferie).
    • Tertiaire sector: Dit zijn de diensten, zoals onderwijs, gezondheidszorg en handel. Een groot aandeel van de beroepsbevolking in deze sector is kenmerkend voor ontwikkelde landen (centrumlanden).
  • Welzijn (levensomstandigheden): Hierbij wordt gekeken naar:
    • Levensverwachting: Hoe oud mensen gemiddeld worden. Dit zegt iets over de kwaliteit van de gezondheidszorg, de toegang tot schoon water en de beschikbaarheid van voeding.
    • Alfabetiseringsgraad: Het percentage van de bevolking dat kan lezen en schrijven. Dit weerspiegelt de toegang tot en de kwaliteit van onderwijs in een land.