Het hoofddoel van de Eerste Kruistocht, die werd uitgeroepen door paus Urbanus II in 1095 en eindigde met de verovering van Jeruzalem in 1099, was tweeledig:
- Het beschermen van christelijke pelgrims die naar het Heilige Land reisden.
- Het heroveren van Jeruzalem en het omliggende Heilige Land op de Seltsjoeken, die daar de macht hadden. Paus Urbanus II riep onder andere op tot de kruistocht omdat de Seltsjoeken de Heilige Grafkerk hadden verwoest en pelgrims de toegang tot heiligdommen weigerden.
Naast deze primaire doelen vergrootten de kruistochten zeker de invloed en het aanzien van de Kerk, en met name die van de paus. Dit droeg bij aan de versterking van de kerkelijke macht in Europa.
De kruistochten stimuleerden inderdaad de handel tussen Europa en het Midden-Oosten en zorgden voor een toegenomen vraag naar specifieke goederen, zoals wapens, voedsel en transport. Dit droeg bij aan de economische activiteit. Echter, de algemene opkomst van handel, het ontstaan van steden en de ontwikkeling van een geldhandel in de late middeleeuwen (vanaf de 11e eeuw) kwam voornamelijk door andere factoren. Belangrijke oorzaken hiervoor waren de verbetering van de landbouw (bijvoorbeeld door het drieslagstelsel), de daaruit voortvloeiende landbouwoverschotten en de bevolkingsgroei. Deze overschotten leidden tot markten en de vorming van steden rondom die markten. De kruistochten hebben deze reeds bestaande ontwikkelingen wel versterkt en versneld, maar waren niet de oorspronkelijke oorzaak van de opkomst van handel en steden.
Geschiedenis