Wat was de betekenis van religie en de kruistochten in de middeleeuwen?

In de middeleeuwen groeide de katholieke kerk in rijkdom en macht. Vanaf de 11e eeuw leidde dit tot verzet. Sommige groepen, zoals de Dominicanen en Franciscanen, stichtten kloosterorden om soberder te leven. Andere bewegingen, zoals de katharen, werden door de kerk als bedreiging gezien en vervolgd, vaak met de dood tot gevolg. Deze afwijkende ideeën werden ketterij genoemd.

De kerk stond ook onverzoenlijk tegenover mensen met een niet-christelijk geloof, zoals joden en moslims. Joden werden gediscrimineerd en kregen vaak te maken met geweld, omdat ze verantwoordelijk werden gehouden voor de kruisiging van Christus.

Moslims werden door de katholieke kerk als vijanden gezien, vooral omdat ze de baas waren in Palestina (Jeruzalem). Dit werd als een bedreiging gezien voor het christelijke Oost-Romeinse Rijk en bemoeilijkte bedevaarten. Daarom riep de paus in de 11e eeuw op tot de kruistochten om Palestina te bevrijden van de moslims. Er waren in totaal acht kruistochten, die veel doden veroorzaakten. Hoewel de Europeanen Jeruzalem niet blijvend konden behouden, leerden ze wel de islamitische cultuur beter kennen.