De industriële revolutie leidde tot een significante verandering in de relatie tussen koloniën en moederlanden. Moederlanden, zoals Groot-Brittannië, Frankrijk en Nederland, hadden een groeiende behoefte aan grondstoffen voor hun fabrieken, zoals katoen, rubber, olie en mineralen. Deze grondstoffen waren vaak overvloedig aanwezig in de koloniën. Tegelijkertijd zochten de moederlanden nieuwe afzetmarkten voor hun geproduceerde goederen, omdat de binnenlandse markten verzadigd raakten.
Dit leidde tot een periode van modern imperialisme, waarbij Europese landen hun invloed en controle over koloniën in Azië en Afrika sterk uitbreidden. De koloniën werden niet alleen gezien als leveranciers van grondstoffen, maar ook als exclusieve afzetmarkten voor de industriële producten van het moederland. Dit zorgde voor een economische afhankelijkheid van de koloniën ten opzichte van het moederland. De moederlanden investeerden in infrastructuur zoals spoorwegen en havens in de koloniën, voornamelijk om de export van grondstoffen en de import van eindproducten te vergemakkelijken. De politieke controle werd strakker en de koloniën verloren vaak hun autonomie volledig, wat resulteerde in een ongelijke en uitbuitende relatie.
Geschiedenis