Het is niet zozeer dat de mens in de Renaissance het geloof in God omruilde voor geloof in zichzelf, maar eerder dat het zwaartepunt verschoof en er een nieuwe balans ontstond.
In de Middeleeuwen lag de focus sterk op het leven na de dood, met het motto 'memento mori' (gedenk te sterven). Tijdens de Renaissance kwam hier een verandering in. Mensen begonnen meer nadruk te leggen op het leven hier en nu, en op de mogelijkheden van de mens zelf. Het nieuwe motto werd 'carpe diem' (pluk de dag), wat betekent dat je meer mag genieten van het leven op aarde en de rijkdom die je vergaart.
Het geloof in God bleef belangrijk, maar het was niet langer het enige waar mensen zich mee bezighielden. Het humanisme, een belangrijke stroming in de Renaissance, stelde de mens centraal en moedigde kritisch denken en zelfontplooiing aan. Het ideaal van de 'homo universalis' – de universele mens die uitblonk in zowel kunst als wetenschap – is hier een mooi voorbeeld van.
Dus, het was meer een verbreding van het wereldbeeld, waarbij naast het geloof in God ook ruimte kwam voor de menselijke capaciteiten en het aardse leven.
Geschiedenis