Kunnen fossielen DNA bevatten en kan dit worden vergeleken?

Het vinden van bruikbaar DNA in fossielen is vaak een grote uitdaging, omdat DNA een kwetsbaar molecuul is dat na duizenden of miljoenen jaren meestal afbreekt. Hierdoor is het heel moeilijk om voldoende en intact DNA uit oude fossielen te halen om te kunnen vergelijken met DNA van levende soorten.

Om te achterhalen hoe uitgestorven dieren zoals dinosaurussen eruitzagen, gebruiken wetenschappers voornamelijk de fossiele botten die ze vinden. Door complete skeletten in elkaar te zetten, krijgen ze een goed idee van de grootte en de basisvorm van het dier. Voor de reconstructie van spieren kijken wetenschappers nauwkeurig naar ruwe plekken of richels op de botten. Dit zijn de aanhechtingspunten voor spieren en pezen. Door de grootte en vorm van deze aanhechtingspunten te bestuderen, kunnen ze inschatten hoe groot en krachtig de spieren waren. Soms worden er ook afdrukken van de huid in de rotsen of zelfs gefossiliseerde veren gevonden. Deze zeldzame vondsten geven directe aanwijzingen over de textuur van de huid, de aanwezigheid van schubben of de kleur van de veren. Het is een combinatie van al deze verschillende aanwijzingen die samen een compleet beeld vormen van hoe uitgestorven dieren eruitzagen.