Hoe werkt impulsgeleiding?

Impulsgeleiding is het proces waarbij elektrische signalen, oftewel impulsen, door het zenuwstelsel worden verplaatst. Deze impulsen ontstaan in de cellichamen van zintuigcellen en worden vervolgens via de uitlopers doorgegeven aan de volgende zenuwcel, als een soort estafette van signalen.

Een zenuwcel, ook wel neuron genoemd, bestaat uit verschillende belangrijke onderdelen die essentieel zijn voor dit proces:

• Cellichaam: Dit is het centrale deel van de cel waar de celkern zich bevindt.
• Dendrieten: Dit zijn uitlopers die impulsen naar het cellichaam toe geleiden. Ze fungeren als de 'ontvangers' van de cel.
• Axon: Dit is een lange uitloper die impulsen van het cellichaam af geleidt. Het axon is de 'verstuurder' van de cel en kan soms wel een meter lang zijn.

Sommige axonen zijn omgeven door een isolerend laagje, de myelineschede. Deze schede wordt gemaakt door steuncellen (gliacellen) en zorgt ervoor dat de impulsgeleiding veel sneller en efficiënter verloopt. Tussen deze myelineschedes zitten kleine onderbrekingen, die de insnoeringen van Ranvier worden genoemd. Op deze plekken 'springt' de impuls als het ware van de ene insnoering naar de andere, wat de snelheid van de geleiding verder verhoogt.