Het Romeinse Rijk, dat eeuwenlang een dominante macht was, is niet in één keer verdwenen, maar kende een lange periode van verval en uiteindelijke splitsing en val.
De belangrijkste gebeurtenissen die leidden tot de val van het West-Romeinse Rijk zijn:
- Interne problemen: Het rijk kampte met politieke instabiliteit, corruptie, economische problemen (zoals inflatie en hoge belastingen), en een afnemende bevolking. Er waren veel burgeroorlogen en keizers volgden elkaar snel op.
- Externe dreigingen: Vanaf de 3e eeuw na Christus nam de druk van Germaanse stammen aan de grenzen toe. Deze volkeren, zoals de Goten, Vandalen en Franken, vielen het rijk binnen, vaak op de vlucht voor de Hunnen.
- Splitsing van het rijk: In 395 na Christus werd het Romeinse Rijk definitief gesplitst in een West-Romeins Rijk (met Rome als belangrijk centrum) en een Oost-Romeins Rijk (met Constantinopel als hoofdstad). Deze splitsing maakte het moeilijker om het hele rijk te verdedigen en te besturen.
- Plundering van Rome: Rome werd meerdere keren geplunderd, onder andere door de Visigoten in 410 en de Vandalen in 455. Dit toonde de kwetsbaarheid van het rijk aan.
- Val van het West-Romeinse Rijk: Het traditionele einde van het West-Romeinse Rijk wordt vaak gedateerd op 476 na Christus, toen de laatste West-Romeinse keizer, Romulus Augustulus, werd afgezet door de Germaanse leider Odoaker. Dit betekende het einde van de Romeinse heerschappij in West-Europa.
Het Oost-Romeinse Rijk, ook bekend als het Byzantijnse Rijk, bleef echter nog bijna duizend jaar bestaan, tot de verovering van Constantinopel door de Ottomanen in 1453.
Geschiedenis
Latijn