Wat is de roep om onafhankelijkheid en dekolonisatie na de Tweede Wereldoorlog?

Dekolonisatie is het proces waarbij koloniën, vooral in Azië en Afrika, na de Tweede Wereldoorlog (vanaf 1945) onafhankelijk werden. De 'roep om onafhankelijkheid' verwijst naar de groeiende wens en beweging binnen deze koloniën om zelfbestuur te krijgen en los te komen van de Europese koloniale machten.

Deze roep om onafhankelijkheid en het proces van dekolonisatie werden door verschillende factoren gestimuleerd:

• Groeiend nationalisme: Mensen in de koloniën ontwikkelden een sterk gevoel van eigen identiteit en wilden hun eigen land besturen, vrij van buitenlandse overheersing.
• Verzwakte Europese landen: Door de Tweede Wereldoorlog waren Europese landen zoals Nederland, Frankrijk en Engeland financieel en militair uitgeput. Ze hadden minder middelen om hun koloniën te controleren en te behouden.
• Internationale druk: Grote wereldmachten zoals de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie waren tegen kolonialisme en moedigden koloniën aan om onafhankelijk te worden. Ook de Verenigde Naties speelden hierin een rol.

Een belangrijk voorbeeld hiervan is Nederlands-Indië. Direct na de Tweede Wereldoorlog, op 17 augustus 1945, riep Soekarno de onafhankelijkheid van Indonesië uit. Nederland wilde dit aanvankelijk niet accepteren en stuurde soldaten voor zogenaamde "politionele acties", wat in feite oorlogen waren. Onder internationale druk, met name van de VS en de Verenigde Naties, moest Nederland de onafhankelijkheid van Indonesië uiteindelijk in 1949 erkennen.

Hoewel de koloniën zelfstandig werden, bleven de banden met de voormalige 'moederlanden' vaak bestaan, bijvoorbeeld als belangrijke handelspartners.