Waarom vormen Cu en O de verbinding CuO?

Atomen streven ernaar om een stabiele edelgasconfiguratie te bereiken, wat inhoudt dat ze een gevulde buitenste elektronenschil willen hebben. Dit maakt een atoom stabiel.

Koper (Cu) is een metaal en heeft de neiging elektronen af te staan om deze stabiele configuratie te bereiken. Hierbij staat het twee elektronen af en vormt het een positief geladen koperion ($Cu^{2+}$). Zuurstof (O) is een niet-metaal en neemt juist elektronen op om een stabiele configuratie te bereiken. Het neemt twee elektronen op en wordt een negatief geladen oxide-ion ($O^{2-}$).

Door deze elektronenoverdracht ontstaan er ionen met tegengestelde ladingen. De positief geladen koperionen ($Cu^{2+}$) en de negatief geladen oxide-ionen ($O^{2-}$) trekken elkaar vervolgens sterk aan. Deze aantrekkingskracht wordt een ionische binding genoemd. Door deze ionische bindingen vormen ze samen de stabiele verbinding koperoxide (CuO). De losse koperatomen en zuurstofatomen (of zuurstofmoleculen) zijn na de elektronenoverdracht niet stabiel in die vorm; ze vormen liever een stabiele verbinding zoals koperoxide, waarin de ionen geordend zijn in een ionrooster.