Waarom kunnen mensen niet alle geluiden horen?

Mensen kunnen niet alle geluiden horen omdat ons gehoor een specifieke frequentiegrens heeft. Over het algemeen kunnen mensen geluiden waarnemen met frequenties tussen de 20 en 20.000 Hertz. Geluiden die buiten dit bereik vallen, kunnen wel bestaan, maar zijn voor ons onhoorbaar; dit wordt de gehoorgrens genoemd. Daarnaast kan het vermogen om hogere frequenties te horen afnemen met de leeftijd, doordat de trilhaartjes in het oor beschadigd kunnen raken. Hierdoor kunnen jonge mensen vaak hogere frequenties horen dan oudere mensen.

Geluid wordt beschreven aan de hand van drie belangrijke eigenschappen:

• Frequentie: Dit is het aantal trillingen per seconde en bepaalt de toonhoogte van het geluid. Hoe hoger de frequentie, hoe hoger de toon.
• Trillingstijd: Dit is de tijd die nodig is voor één volledige trilling. Het is het omgekeerde van de frequentie.
• Amplitude: Dit is de hoogte van de trilling en geeft de sterkte of luidheid van het geluid aan. Een hogere amplitude betekent een sterker, dus harder, geluid.

De amplitude wordt niet berekend met een formule, maar wordt gemeten. Je kunt de amplitude bepalen door te kijken naar de afstand van het middenpunt van een geluidsgolf tot het hoogste punt (de piek) of het laagste punt (het dal) van die golf. Als je een grafiek van een geluidsgolf hebt, is de amplitude de verticale afstand van de middenlijn naar de top van de golf. Dit kan visueel worden afgelezen of gemeten worden met speciale apparatuur zoals een oscilloscoop.