Hoe verhielden de Nianopstand en Taipingopstand zich tot buitenlandse invloed en modernisering?

De Nianopstand en de Taipingopstand waren voornamelijk een reactie op de verzwakking van het keizerlijk gezag in China. Deze verzwakking werd mede veroorzaakt door de toenemende buitenlandse aanwezigheid en invloed na de Opiumoorlogen. Veel Chinezen waren het niet eens met deze westerse invloed, omdat het het hemels mandaat en de traditionele waarden van Confucius, zoals harmonie en orde, aantastte. Dit leidde tot grote onvrede onder de bevolking.

• De Nianopstand (1851-1868): Deze opstand in het noorden van China was vooral gericht op sociale ongelijkheid en de extreme armoede onder de bevolking, met het motto 'Dood de rijken, help de armen'. Hoewel de opstand niet direct gericht was tegen buitenlandse invloed of modernisering, was het wel een uiting van de interne chaos en het ongenoegen dat ontstond door een verzwakte staat, mede door de buitenlandse aanwezigheid.
• De Taipingopstand (1851-1864): Deze opstand in het zuiden was complexer. De leider zag zichzelf als een soort Jezus-figuur en de opstand keerde zich tegen de Qing-keizer, het boeddhisme en het confucianisme. De Taipingopstand bracht communistische ideeën met zich mee, zoals geen privébezit en gedeelde welvaart. Hoewel de leider zelfs christelijke invloeden had, was de opstand een poging om de dynastie omver te werpen en een 'hemels koninkrijk van de vrede' te stichten. Ook deze opstand ontstond in een context van een verzwakt China, waar de buitenlandse invloed een belangrijke rol speelde in het ondermijnen van het keizerlijk gezag.

Beide opstanden waren dus indirect een reactie op de destabilisatie die de buitenlandse invloed teweegbracht, door het aantasten van het keizerlijk gezag en de traditionele orde. De directe oppositie tegen 'modernisering' als zodanig is minder expliciet voor deze specifieke opstanden dan bijvoorbeeld bij de latere Bokseropstand, die zich wel expliciet tegen buitenlanders en Chinese christenen keerde.