Na de dood van Karel de Grote in 814 begon het Frankische Rijk langzaam uiteen te vallen. Zijn zoon, Lodewijk de Vrome, volgde hem op, maar hij was minder krachtig dan zijn vader. Na Lodewijks dood in 840 ontstond er een strijd om de macht tussen zijn drie zonen: Lotharius, Lodewijk de Duitser en Karel de Kale.
Deze strijd leidde in 843 tot het Verdrag van Verdun, waarbij het Frankische Rijk werd verdeeld in drie afzonderlijke koninkrijken. Dit was een belangrijke stap in de desintegratie van het rijk.
Daarnaast droegen verschillende factoren bij aan het verdere uiteenvallen:
- Zwakke centrale macht: De opvolgers van Karel de Grote waren minder in staat om het enorme rijk centraal te besturen en de loyaliteit van de edelen te behouden.
- Invallen van buitenaf: Het rijk werd geteisterd door invallen van bijvoorbeeld de Vikingen, Magyaren en Saracenen. De koningen konden hun onderdanen hiertegen vaak onvoldoende beschermen.
- Toenemende onafhankelijkheid van leenmannen: Om zichzelf en hun gebieden te beschermen tegen de invallen en de zwakke centrale macht, begonnen lokale edelen (leenmannen of vazallen) steeds onafhankelijker te opereren. Ze bouwden hun eigen versterkte burchten en luisterden minder naar de koning. Ze voelden zich meer verbonden met hun directe leenheer dan met de vorst zelf. Dit systeem van 'leen en achterleen' verzwakte de directe band tussen de vorst en de lagere edelen.
Al deze factoren samen zorgden ervoor dat de centrale macht van het Frankische Rijk afbrokkelde en het rijk uiteindelijk uiteenviel in kleinere, onafhankelijke gebieden.
Geschiedenis