De economische wereldcrisis, die begon met de beurskrach in de Verenigde Staten op 24 oktober 1929 (ook wel Zwarte Donderdag genoemd), verspreidde zich via verschillende mechanismen snel over de rest van de wereld. Het was een soort kettingreactie:
- Terugtrekken van leningen: Na de Eerste Wereldoorlog hadden veel Europese landen, zoals Duitsland en Oostenrijk, geld geleend van Amerikaanse banken om hun economieën weer op te bouwen. Toen de crisis in Amerika uitbrak, hadden Amerikaanse banken en investeerders zelf dringend geld nodig. Ze trokken daarom massaal hun leningen aan Europese landen terug. Dit zorgde ervoor dat Europese landen plotseling zonder geld kwamen te zitten.
- Bankencrises in Europa: Het terugtrekken van de Amerikaanse leningen leidde tot grote financiële problemen in Europa. Banken konden hun schulden niet meer betalen en gingen failliet, wat het vertrouwen in de economie verder ondermijnde.
- Ineenstorting van de internationale handel: Om hun eigen economieën te beschermen, gingen veel landen hogere importtarieven heffen. Dit betekende dat producten uit andere landen duurder werden, waardoor de internationale handel drastisch afnam. Landen die afhankelijk waren van export, zoals veel grondstoffenproducerende landen, werden hierdoor zwaar getroffen.
- De goudstandaard: Veel landen waren in die tijd gekoppeld aan de goudstandaard, wat betekende dat de waarde van hun munt gekoppeld was aan een vaste hoeveelheid goud. Dit systeem beperkte de mogelijkheden van regeringen om de economie te stimuleren en dwong hen vaak tot bezuinigingen, wat de crisis verder verergerde.
- Domino-effect: De economische problemen in één land hadden direct gevolgen voor handelspartners en landen die van elkaar afhankelijk waren. Dit zorgde voor een wereldwijde recessie, waarbij de werkloosheid overal enorm steeg en de welvaart daalde.
Door deze onderlinge afhankelijkheden en de snelle verspreiding van financiële paniek, werd de Amerikaanse crisis al snel een wereldwijde economische ramp.
Economie
Geschiedenis