2.1 Opbouw van de aarde en platentektoniek

Publiek

Woorden in deze lijst (16)

Origineel

Aardkern: Het middelste gedeelte van de aarde, bestaande uit een vaste binnenkern van nikkel en ijzer en een vloeibare buitenkern.
Aardmantel: De laag om de aardkern die grotendeels uit taai-vloeibaar gesteente bestaat dat wordt verwarmd door de hitte in de kern.
Aardkorst: De vaste buitenkant van de aarde die samen met het buitenste gedeelte van de aardmantel is afgekoeld.
Oceanische korst: De gemiddeld acht kilometer dikke oceaanbodem die voornamelijk uit het vrij zware gesteente basalt bestaat.
Basalt: Een relatief zwaar gesteente waaruit de oceanische korst voor het grootste deel is opgebouwd.
Continentale korst: Het 40 tot 80 kilometer dikke deel van de aardkorst waaruit continenten bestaan en dat is opgebouwd uit licht gesteente zoals graniet.
Graniet: Een relatief licht gesteente waaruit de dikke continentale korst voornamelijk is opgebouwd.
Convergente plaatgrenzen: Gebieden waar aardplaten naar elkaar toe bewegen.
Subductie: Het proces waarbij de zwaardere oceanische korst bij een botsing schuin de mantel in duikt.
Trog: Een diepe sleuf in de zeebodem die ontstaat op de plek waar een aardplaat de diepte in duikt.
Divergente plaatgrenzen: Gebieden waar twee aardplaten uit elkaar bewegen.
Transforme plaatgrenzen: Gebieden waar twee aardplaten langs elkaar heen bewegen.
Actualiteitsprincipe: Het idee dat natuurlijke processen in het verleden op dezelfde manier verliepen als tegenwoordig.
Midoceanische rug: Een langgerekte keten van vulkanen op de oceaanbodem die ontstaat door het uit elkaar bewegen van aardplaten.
Ridge push: Het proces waarbij de jonge oceanische korst door haar eigen gewicht de rest van de aardplaat zijdelings wegduwt vanaf de rug.
Slab pull: De voornaamste motor achter de platentektoniek waarbij het gewicht van de wegzakkende oceaanbodem de rest van de plaat achter zich aan trekt.