Afweer

Publiek

Woorden in deze lijst (32)

Origineel

Immuunsysteem: Het systeem dat wordt geactiveerd wanneer ziekteverwekkers of schadelijke stoffen in het interne milieu binnendringen.
Aangeboren afweer: Een snelle eerste afweer tegen infectie die gericht is tegen vele verschillende typen ziekteverwekkers en voorkomt bij alle dieren en planten.
Verworven afweer: Het deel van het immuunsysteem dat gedurende het leven wordt ontwikkeld, gericht is tegen één type ziekteverwekker en alleen bij gewervelde dieren voorkomt.
Lymfoïde organen: Organen die een functie hebben bij de opslag en het transport van witte bloedcellen, bestaande uit het beenmerg, de thymus, de milt en de lymfeknopen.
Fagocyten: Typen witte bloedcellen die onderdeel uitmaken van de aangeboren afweer en lichaamsvreemde virussen en bacteriën herkennen en bestrijden.
Lymfocyten: Typen witte bloedcellen die horen bij de verworven afweer.
Granulocyten: Fagocyten die snel reageren op binnendringende ziekteverwekkers en deze onschadelijk maken door ze te fagocyteren.
Monocyten: Witte bloedcellen die zich kunnen ontwikkelen tot macrofagen of dendritische cellen.
Macrofagen: Grote fagocyterende cellen die zich door het hele lichaam verplaatsen en meerdere ziekteverwekkers kunnen vernietigen doordat ze na fagocytose niet te gronde gaan.
Dendritische cellen: Fagocyterende cellen die vooral voorkomen op plaatsen waar ziekteverwekkers kunnen binnendringen, zoals in de huid en de slijmvliezen.
Cytokinen: Eiwitten met een regulerende functie die door macrofagen worden uitgescheiden en onder andere de normwaarde voor de lichaamstemperatuur kunnen verhogen.
Mediatoren: Een groep eiwitten met een regulerende functie waartoe ook de cytokinen behoren.
Antibioticum: Een medicijn dat bacteriële infecties bestrijdt maar niet werkt tegen virussen.
Antigeen: Een molecuul, vaak een eiwit, dat het immuunsysteem kan activeren.
Antigeen-presenterende cel (APC): Een cel die antigenen van een ziekteverwekker naar de buitenkant van het celmembraan transporteert om deze aan lymfocyten te tonen.
T-lymfocyten: Lymfocyten die zich na hun ontstaan in het beenmerg verder ontwikkelen in de thymus.
B-lymfocyten: Lymfocyten die in het beenmerg blijven om te rijpen.
Receptoreiwit: Eiwit op het celmembraan van een lymfocyt dat specifiek bindt met het antigeen van één type ziekteverwekker.
MHC (Major Histocompatibility Complex): Een deel van het genoom dat codeert voor eiwitten die een rol spelen bij de herkenning van lichaamseigen en lichaamsvreemde cellen en stoffen.
MHC-I-receptoren: Receptoren op de buitenkant van alle cellen met een celkern die aminozuren van elk in de cel gemaakt eiwit presenteren voor herkenning.
MHC-II-receptoren: Receptoren die alleen voorkomen op macrofagen, dendritische cellen en geactiveerde B-cellen om antigenen van gefagocyteerde ziekteverwekkers te presenteren.
T-helpercellen (Th-cellen): Geactiveerde T-lymfocyten die andere cellen van het immuunsysteem activeren, waaronder B-lymfocyten en cytotoxische T-cellen.
Koppelingseiwitten: Eiwitten zoals CD4 en CD8 die worden gebruikt door T-cellen om een sterkere binding aan te gaan met een antigeen-presenterende cel.
Cytotoxische T-cellen (Tc-cellen): T-cellen die geïnfecteerde lichaamscellen opruimen door ze te herkennen aan het virusantigeen op het MHC-I-receptoreiwit.
T-geheugencellen: Langlevende Th- en Tc-cellen die bij een volgende infectie het antigeen direct herkennen en zorgen voor een snellere afweerreactie.
Cellulaire respons: De vorm van afweer waarbij geïnfecteerde cellen en tumorcellen worden opgeruimd door T-cellen.
B-plasmacellen: Geactiveerde B-lymfocyten die specifieke antistoffen afscheiden die zich binden aan de antigenen van de ziekteverwekker.
B-geheugencellen: Cellen die bij een nieuwe infectie met dezelfde ziekteverwekker het antigeen direct herkennen en zich snel tot plasmacellen ontwikkelen.
Antistoffen (immunoglobulinen): Eiwitten die zich binden aan antigenen om deze af te dekken, cellen aan te tasten of fagocytose te bevorderen.
Antigeen-antistofcomplex: De koppeling van een antigeenmolecuul en een specifiek daarop passend antistofmolecuul.
Humorale respons: De afweer door antistoffen in de lichaamsvochten, gericht tegen ziekteverwekkers die zich buiten de cellen bevinden.
Immuun: Toestand waarbij je na een eerdere infectie door de werking van geheugencellen meestal niet meer ziek wordt van dezelfde ziekteverwekker.