Strafrecht: opsporing en vervolging

Publiek

Woorden in deze lijst (24)

Origineel

Onschuldvermoeden: Het principe dat een verdachte onschuldig is tot het tegendeel door de rechter bewezen wordt geacht.
Wetboek van Strafvordering: Het wetboek waarin de regels voor de behandeling van verdachten en de bevoegdheden van politie en justitie staan.
Strafbaarheidsbeginsel: De regel dat iemand niet veroordeeld kan worden voor iets wat volgens de wet niet strafbaar was op het moment van plegen.
Ne bis in idem-regel: De bepaling dat iemand niet twee keer vervolgd kan worden voor hetzelfde vergrijp.
Verjaringstermijn: De termijn waarna iemand niet meer vervolgd kan worden voor een strafbaar feit omdat de tijd is verstreken.
Misdrijven: Ernstige strafbare feiten zoals moord, mishandeling en diefstal met geweld.
Overtredingen: Minder ernstige strafbare feiten zoals het veroorzaken van overlast of wildplassen.
Justitiële documentatie: De registratie van gepleegde strafbare feiten, voorheen het strafblad genoemd.
Openbaar Ministerie (OM): De overheidsinstantie die namens de staat optreedt bij het opsporen en vervolgen van strafbare feiten.
Officier van justitie: De vertegenwoordiger van het Openbaar Ministerie die het opsporingsonderzoek leidt en beslist of een zaak voor de rechter komt.
Proces-verbaal: Het schriftelijke verslag van het opsporingsonderzoek dat de politie opstelt voor de officier van justitie.
Verdachte: Iemand bij wie een redelijk vermoeden van schuld aan een misdrijf of overtreding bestaat.
Staande houden: Het laten stilstaan van een verdachte om te vragen naar zijn identiteitsbewijs.
Aanhouden: Het arresteren van een verdachte en het meenemen naar het politiebureau voor verhoor.
Dwangmiddelen: Bevoegdheden van de politie tijdens het opsporingsonderzoek, zoals fouilleren en inbeslagname van bewijsmateriaal.
Seponeren: Het besluit van de officier van justitie om een strafzaak niet verder te vervolgen.
Transactie: Een schikking waarbij een verdachte akkoord gaat met een geldboete of taakstraf om verdere vervolging te voorkomen.
Strafbeschikking: Een straf die het Openbaar Ministerie zelf oplegt bij lichte delicten waarbij de schuld vaststaat.
Aangeleerd-gedragtheorie: De theorie dat crimineel gedrag wordt overgenomen van anderen via intensief contact, zoals in het gezin of de vriendengroep.
Bindingstheorie: De theorie dat de meeste mensen zich netjes gedragen om hun bindingen met familie, vrienden en collega's niet op het spel te zetten.
Zelfcontroletheorie: De theorie dat mensen met weinig zelfbeheersing, bepaald in de vroege jeugd, eerder geneigd zijn misdrijven te plegen.
Sociobiologische theorie: De verklaring dat crimineel gedrag voortkomt uit een wisselwerking tussen genetische factoren en omgevingsfactoren.
Anomietheorie: De theorie dat mensen crimineel gedrag vertonen als zij er niet in slagen hun levensdoelen via de legale weg te bereiken.
Rationele-keuzetheorie: De theorie dat iemand een strafbaar feit pleegt na een rationele afweging van de voordelen en de nadelen.