tekstfragment 1
(1) Om de alledaagse 'gevaren' van de Hollandse wildernis het hoofd te bieden is 'meebewegen', volgens buitenpsycholoog Irina Poleacov, de beste strategie. “Teken bijvoorbeeld, die moet je serieus nemen. De ziekte van Lyme is geen grapje. Kleed je dus goed aan als je gaat wandelen (geen blote benen) en check bij terugkomst of je geen teek hebt opgelopen. Bereid je voor. En beweeg mee. Als het stormt, ga ik het bos niet in, maar loop ik over de hei. Als het regent of koud is, kleed ik me daarop. De natuur kan onvoorspelbaar zijn, maar als je samenwerkt, dan wordt diezelfde natuur minder bedreigend.”
(2) "Zaak is wel dat je ook leert dat de natuur niet eng of vervelend is", vult omgevingspsycholoog Agnes van den Berg aan. "En dat is iets wat je kinderen ontneemt als je ze overal met de auto naartoe brengt." "Wanneer je opgroeit in de natuur en elke dag aan de weerselementen blootgesteld wordt, maakt dat je in elk opzicht weerbaarder", bevestigt Poleacov.
"Kinderen die zeven kilometer naar school moeten fietsen door wind, regen en sneeuw worden daar niet alleen lichamelijk sterker van, maar ook geestelijk. Dat je ondanks alles toch weer veilig thuiskomt en je weg weet te vinden, versterkt je zelfvertrouwen. Het vergroot je stevigheid en daarmee je natuurlijke evenwicht." Veel ouders durven hun kind echter niet goed los te laten en zeker niet in de natuur. Dat voelt onverantwoord.
naar: Gebke Verhoeven, 'Hup, naar buiten!' uit: gezondNU.nI 5, mei 2019
In alinea 1 van tekstfragment 1 wordt 'meebewegen' een strategie genoemd.