De binnenkant van een kernfusiereactor is weergegeven in figuur 2.
Wanneer de reactor aanstaat, zal hij volledig gevuld zijn met plasma. De atoomkernen in het plasma mogen niet botsen met de wand van de reactor, omdat de wand daardoor te veel beschadigd raakt. Met behulp van magneetvelden worden deze geladen deeltjes van de wand weggehouden. Hierbij worden de He-4 kernen naar een soort afvoergoot onder in de reactor, de divertor, geleid, terwijl de andere atoomkernen in de reactor blijven.
De neutronen die tijdens de fusie vrijkomen botsen wel met de wand. De energie die hierbij in de wand vrijkomt, wordt gebruikt om elektrische energie op te wekken.
Elk atoom aan het oppervlak van de wand wordt gemiddeld eenmaal per$10^{2}s geraakt door een neutron. De atoomdiameter van het gebruikte wandmateriaal heeft een orde van grootte van$10^{2} \mathrm{pm}. Het oppervlak van de wand heeft een orde van grootte van$10^{3} \mathrm{~m}^{2}.