Op 24 mei 1607 ontmoet een groep Engelse kolonisten in Amerika koning Powhatan, de leider van een inheems volk. De kolonisten worden vergezeld door Nauirans, een inheemse tolk die voor hen werkt. Een van de kolonisten schrijft:
Op een van de kleine eilanden aan de monding van de watervallen richtte hij1 een kruis2 op met de inscriptie 'Jacobus Rex3 1607' en zijn eigen naam hieronder. Toen het kruis eenmaal was opgericht, baden we voor onze koning en ons eigen succes in deze onderneming in zijn naam, en verkondigden dat hij [Jacobus] de koning was, met een luide kreet. Koning Powhatan was inmiddels verdwenen ( ... ), net als alle andere wilden4, behalve Nauirans, die ons met een kreet het kruis zag opzetten en bezorgd leek. Maar kapitein Newport vertelde Nauirans dat de twee armen van het kruis koning Powhatan en hemzelf voorstelden, de sluiting in het midden hun bondgenootschap vertegenwoordigde, en de schreeuw uit eerbied was voor Powhatan, hetgeen Nauirans behoorlijk opvrolijkte.
noot 1 Dit is Christopher Newport, de kapitein van het Engelse schip de Susan Constant, dat in 1607 kolonisten vervoert naar Amerika.
noot 2 Het kruis is een christelijk symbool.
noot 3 Koning Jacobus is de Engelse koning die opdracht geeft voor deze expeditie.
noot 4 Hiermee bedoelt de kolonist de inheemse bevolking.